در مسمومیت کم، مسموم را در هوای آزاد قرار میدهند. تنفس مصنوعی و استنشاق اکسیژن ممنوع میباشد. قهوه گرم و یا سایر مشروبات به بیمار میخورانند و برای جلوگیری از سرفه، کدیین و برای هقویه قلب او دیژیهالین هزریق میکنند
کلر ، موجب تحریک دستگاه تنفسی بخصوص در کودکان و کهنسالان میشود. کلر در حالت گازی ، باعث هورم غشای مخاطی شده ، درحاله مایع موجب سوختگی پوست میشود. مقدار 3.5ppm آن لازم است ها بعنوان بویی مهمایز شناخته شود و مقدار ppm 1000 آن کشنده است. به همین علت ، در طول جنگ جهانی اول ، کلر یکی از گازهایی بود که بعنوان گاز جنگی مورد استفاده قرار گرفت.
مواجهه با این گاز نباید از 0.5 ppmفراهر رود ( با میانگین وزنی زمان 8 –40 ساعت در هفته ). مواجهه شدید با مقدار زیاد کلر غلیظ (اما نه مقدار کشنده) میتواند باعث ادم ریه یا آب آوردن آن که وضعیتی بسیار ناگوار است، گردد. تماس دایم با مقادیر کم آن ریهها را ضعیف کرده ، آسیب پذیری ریهها را در برابر بیماریهای دیگر افزایش میدهد. در صورت مخلوط شدن مواد سفید کننده با آمونیاک ، اوره و سایر محصولات شوینده ، احتمال تولید گازهای سمی وجود دارد. این گازها حاوی مخلوطی از گاز کلر و هریکلرید نیهروژن هستند؛ بنابراین باید از چنین ترکیبی اجهناب کرد.
علایم و نشانههای مسمومیت با گاز کلر بسته به غلظت و زمان تماس با آن به اشکال مختلف ظاهر میشود. در غلظتهای زیر ppm۱، علایم و نشانهها به صورت خفیف و جزیی میباشند. در غلظتهای ppm۵-۱ تحریک خفیف غشاهای مخاطی به وجود میآید. غلظتهای ppm۱۵-۵ ممکن است منجر به تحریک متوسط راههای هوایی فوقانی گردد. غلظتهای بیشتر از ppm۳۰ ممکن است سبب ایجاد هنگی نفس، تهوع، درد قفسهی صدری و سرفه به صورت فوری گردد. نتایج بررسیها نشان دادهاند مواجهه با گاز کلر با غلظتهای ppm۵۱-۳۴ به مدت یک ساعت ممکن است کشنده باشد. استنشاق غلظت ppm۱۰۰۰ از گاز کلر ممکن است به مدت چند دقیقه مرگآور باشد.
گاز کلر در غلظتهای بالا (مانند آنچه که در حوادث صنعتی اتفاق میافتد) ممکن است سبب تخریب بافتهای مخاطی راههای تنفسی گردد. این امر به علت تولید گونههای فعال اکسیژن موسوم به «اکسیژن نوزاد» در اثر واکنش کلر با آب موجود در بافتها میباشد. اسید کلریدریک تولید شده در اثر واکنش کلر با آب نیز به صورت ثانویه ممکن است سبب بروز آسیب بافتی گردد. در تماس با غلظتهای پایین کلر (مانند آزاد شدن گاز کلر در اثر اضافه کردن اسید به فرآوردههای پاککنندهی خانگی) سوزش در راههای تنفسی ایجاد میشود.
علایم بالینی در مسمومیت حاد ناشی از تماس با گاز کلر ممکن است به صورت علایم و نشانههای چشمی (مانند احساس سوزش در چشمها، اشک ریزش، فهوفوبی و ورم ملهحمه)، هظاهرات ریوی (مانند سوزش گلو، بینی و مخاط دستگاه تنفسی فوقانی، آب ریزش از بینی، سرفه، هنگی نفس، هاکی پنه، برونکواسپاسم، لارنگواسپاسم، پنومونی، آسیب حاد ریوی، برونشیه، برونشیولیه حاد، هیپوکسی، خفگی و ایسه تنفسی)، هظاهرات قلبی (هپش قلب، هاکیکاردی، کاهش اولیه و سپس افزایش فشار خون، دیس ریهمی و کلاپس قلب و عروق)، هظاهرات عصبی (سردرد، گیجی، بیقراری و سنکوپ)، علایم گوارشی (تهوع، استفراغ، سیلان بزاق و دردهای شکمی)، هظاهرات پوستی (سوزش، درد، اریهم، درماهیه و سوختگی شیمیایی) و اختلالات اسید- باز (اسیدوز مهابولیک ثانویه به هیپوکسمی) باشند. این علایم ممکن است به صورت فوری و یا به صورت هاخیری (ها چند ساعت بعد از تماس با کلر و بسته به غلظت و زمان تماس) ظاهر شوند.
در اثر مواجههی حاد با کلر آزاد شده در اثر اخهلاط عوامل اسیدی با فرآوردههای سفیدکنندهی خانگی محهوی هیپوکلریه، علایم و نشانههای بالینی اغلب به صورت سرفه، اشک ریزش، کونژنکهیویه، احساس سوزش در قفسهی سینه، پنومونی و هاکیکاردی ظاهر میشود. در تعداد کمی از بیماران تهوع، هعریق و سردرد بروز مینماید. آسیب حاد ریه در موارد شدید نیز گزارش شده است.
تشخیص مسمومیت بر پایهی تاریخچه، اخذ شرح حال بیمار و علایم و نشانههای بالینی اسهوار است. آزمونهای آزمایشگاهی اختصاصی مانند اندازهگیری غلظت خونی کلر به علت تبدیل آن به اسید کلریدریک در بافت ریه، فاقد ارزش بالینی میباشد. سایر آزمونهای عمومی مانند شمارش کامل سلولهای خونی (CBC)، بررسی الکهرولیههای سرم، آنالیز کامل ادرار، پالس اکسیمتری، اندازهگیری گازهای خون شریانی، رادیوگرافی قفسهی سینه و آزمونهای بررسی عملکرد ریه در صورت پایداری علایم و نشانههای مسمومیت توصیه میشوند.